Een gebedswandeling in de wijk, op je school of je werk doe je volgens het principe: je loopt alleen of met z’n tweeën biddend door de wijk, geeft je ogen de kost, en zult zo gaandeweg in gedachten of hardop bidden voor wat je ziet. Je zult zien dat God je al wandelende dingen laat zien die je thuis of in de kerk niet ziet. Je kunt de mensen en huizen zegenen.

Je kunt ook zwerfvuil opruimen onder het motto: “Omdat een Ander mijn vuil heeft opgeruimd”. Bij elk blikje of flesje dat je opruimt bid je: “Heer, vergeef ons” of  "Kyrie, eleison" (o.a. over ons achteloos weggooien van vuilnis en de verloedering van de samenleving). Het 'zwerfvuilgebed': we hopen dat velen dat dit gebed gaan bidden, want zo koppel je bidden direct aan praktisch handelen en zorg voor de leefomgeving. Bovendien moet je elke keer weer bukken, en dat is een goede geestelijke oefening ...
Als kerk of gemeente kun je daar zelfs een missionaire actie aan koppelen, door de buurt, de wijk of de omgeving van de kerk schoon te maken. Iedereen een wit t-shirt aan (wit - want we zijn schoongewassen door het bloed van het Lam !) met daarop de tekst: "Omdat een Ander mijn vuil heeft opgeruimd" ... en aan de slag. Het zal geheid vragen geven !

Verder: ook kun je tijdens een gebedswandeling één van de volgende gebedsaanroepen uitspreken, hardop of in stilte:

  • 'Maranatha'
    in de dubbele betekenis van:
    1. "Onze Heer is gekomen" (als heilsfeit)
    2.  "Onze Heer, kom"  (als vraaggebed) a. in de wederkomst   b. "Heer, kom nu al, in deze situatie, in..."

  • 'Immanuël'

  • 'Heer, ontferm U.'

  • 'Zend uw licht en uw waarheid' (Psalm 43)

  • 'Spreek Heer uw Woord, dat het licht overwint.' (Opwekkingslied 334)

  • Kom Heilige Geest, vernieuw uw kerk, vernieuw ons leven.'


Je kunt ook kiezen voor een contemplatieve wandeloefening. Die gaat als volgt:
Ga twee weken lang elke dag een uur wandelen in de natuur.
Begin met wandelen en zintuiglijk waarnemen: kijken, luisteren en ruiken.
Geen marstempo, maar rustig, stapje voor stapje. Om de omgeving in je op te nemen. Dat haalt het jachttempo uit je lijf. En je maakt tijd vrij voor rust. Wat heeft de natuur je te bieden?
Probeer elke keer terug te keren naar de waarneming.
Niets uitsluiten maar wat je tegenkomt in je waarneming betrekken.
Niet zoeken naar kennis, niet observeren, maar ‘schouwen’ en op je af laten komen.
Schouwen is belangeloos, observeren is doelgericht, omdat je kennis wilt vergaren.
Aanschouwen en laten zoals het is, dat is contemplatie.
Niet willen doorgronden, niet willen analyseren, geen oorzaken willen opsporen.

Waarnemen en luisteren dus, geen doelen stellen, niets willen bereiken.
Uiterlijk rustig dan ontdekken hoeveel gedachten er nog door je hoofd vliegen.
Richt dan je aandacht op iets concreets. Richt je op dit bestaan, op deze tegenwoordigheid.
Word je bewust van de werkelijkheid zoals die is. Alles mag er zijn, ook ziekte of bepaalde hindernissen.
Laat gevoelens toe, ook agressieve, ga niets onderdrukken.

Zie ook Jezusgebed  en Innerlijk Gebed

Voor een meditatieve wandeling met iemand anders samen zie Emmauswandeling